در گوشه اتاق تاریک اتاقم می نشینم

به او می اندیشم

و خط بی انتهایی از اندیشه های مبهم از ذهنم می گذرد

اگر امشب آخرین باشد

و اگر در غمنامه زندگی من فردایی وجود نداشته باشد

آیا احساس قلبی من به او دچار موج تردید نخواهد شد؟

اگر برای من فردایی نباشد

آیا هرگز او خواهد دانست که چقدر دوستش داشتم؟

و آنجاست که از خود می پرسم

آیا تلاش من کافی بود؟

تا نشان دهم که او تنها کس من است؟

و آیا توانستم عشق را در صفحه سپید قلب او بنگارم؟

آیا من چنین فرصتی خواهم داشت؟

تنها هراس من این است

که اکنون جایی باشم که فرصت دومی برایم وجود نداشته باشد....

اگر فردا هرگز نرسد

روح احساس تا ابد به سکوت من اسیر خواهد شد...

اونکه نخواست پیشم باشی باید خودش صبرم بده

خدا گرفتی عشقمو جواب قلبمو بده

توی طبقه دهم زن و شوهری رو كه همیشه به لاو تركوندن مشهور بودن در حالی دیدم كه بدجوری همدیگه رو میزدن.

توی طبقه هشتم می نامزدش رو تو وضعی پیدا كرد كه با بهترین دوستش همبستر شده بود

تو طبقه ششم هنگ بیكار طبق معمول هرروز 7 تاروزنامه خریده بود تابلكه یه كاری پیدا كنه

رز توی طبقه چهارم دوباره با دوست پسرش دعوا راه انداخته بود

لی لی توی طبقه دوم هنوز به عكس شوهرش كه 6ماه پیش از دست داده بود زل زل نگاه میكرد

اما حالا فهمیدم كه هر كسی مشكلات ونگرانیهای خودشو داره

آدمهایی كه تا چند لحظه پیش دیده بودمشون حالا داشتن افتادن من رو تماشا میكردن

‌بادیدن خودكشی من ممكنه حس كنن اوضاع خودشون خیلی هم بد نیست.

-چرا؟ عروسك كه داريم...

- آخه دخترمون گناه داره به دنيا بياد... بعدا ميريم از بهشت مي گيريمش!

روزی ما دوباره کبوترانمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادری ست

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه یست

و قلب برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست

.تا من به خاطر آخرین شعر رنج قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه یست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که مهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترانمان دانه بریزیم

من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی که دیگر نباشم

احمد شاملو

دردا پدرم چگونه مردي؟

 مارا به كه مسپاري آخر؟

 خود را كه به خاك غم سپردي

 بي پا شدم اين چه دستبري است؟

اي باد گلم ز دست بردي

بي مه شده اي سپهر بي مهر

بردي مه من به دستبردي

من همسفر تو بودم آخر

 اين دفعه چرا مرا نبردي؟

شهریار(با اندکی تصرف!!!!!)

۲۲/۱/۸۷

چهارمین سالگرد فوت پدر مهربانم

 بخواب گله شکستني که شب داره سر مي رسه

                                                                              مهلت عاشق بودنم داره به اخر مي رسه

    نگاه نکن به اسمون خورشيد خانوم رفته ديگه

                                                                           اينجا کسي از قديما قصه و شعري نمي گه

   از خواب نمي پره کسي وقتي که برگا مي ريزن

                                                                             شقايق هاي بي پناه اسير دسته پاييزن

   بخواب قشنگو موندني که دنيا ديدن نداره

                                                                           گلاي خشک و کاغذي که ديگه چيدن نداره

   مرز حصار و انتظار غم تو غبار جا ده هاست

                                                                             تو اين غبار بي کسي پروانه بودن اشتباس

   همدم غصه هاي من زخمي بغضه  خاطرس

                                                                           اما هنوزم غروبا عاشقي پشته پنجرس

 همش غروب همش غروب يه جاده و صد تا خزون

                                                                          دلم مي گيره واسه غربت پاک باغچمون

  بخواب فصاخت سحر که ديگه تو دنياي ما

                                                                   چراغي روشن نمي شه با دسته سرده ادما

به ياد روزهاي گذشته

اين بار پسركي لبخندي ميزند و مرا به عشقي دعوت مي كند

نگاهش مي كنم

او از جنس توست

لبخندش همانند توست

نگاهش همانند نگاه توست

ياد روزي مي افتم كه بازيچه دستت شدم

من هم لبخند ميزنم

به دعوتش پاسخ مثبت مي دهم بي هيچ احساسي نسبت به او

مي خواهم اينبار من گرداننده بازي باشم و او بازيچه دست من

او از جنس توست و همانند تو

نور بر تن اب
      برتن برکه اشک
باز شب مهتاب است
تو بخواب اي فرهاد
بيستون آرام است
قصه ات رويا شد
دگر از عشق تو و ليلي و مجنون دگرها ؛
خبري نيست بخواب
که دگر عشق بهايي دارد
هم تراز زر و سيم
عشق امروز دگر
عشق ايراني ديروز نشد
تو بخواب اي فرهاد
که دلم غمگين است
دگر از عشق سيرم